Rozdział I

KILKA SŁÓW NA POCZĄTEK

 Cześć wszystkim! Jak już z pewnością zdążyliście zauważyć, w lutym skończyłam pisać mój stary blog. Z początku było mi trochę dziwnie tak kończyć dzień, nie dodając żadnego wpisu, co stało się już moim przyzwyczajeniem. Teraz jednak zadecydowałam, że wznowię prowadzenie bloga, tyle tylko, że będzie on... z opowiadaniem! :)

 Mam nadzieję, że bohaterowie oraz wątek przypadnie wam do gustu i, że zostaniecie tu na dłużej. Cóż mogę powiedzieć więcej? Mam nadzieję,że uda mi się zgromadzić tylu wiernych czytelników ( a może i nawet więcej ), ilu posiadał blog Planeta Marzycielki. 

 Zapraszam do czytania! 

ROZDZIAŁ I

- Megan , proszę nie patrz się tak w to przeklęte urządzenie...- mruknął Ethan siedzący obok kobiety.

- Wybacz,za chwilkę wrócę do pisania raportu, ale najpierw muszę sprawdzić, czy nie przyszła żadna wiadomość od Davida- odpowiedziała, zakładając niesforny kosmyk blond włosów za ucho.

- Znów go nie ma?...- na bladej twarzy Ethana malowało się współczucie.

- Tak, to staje się już męczące... Co najdziwniejsze, za każdym razem o tym, że późno wróci z pracy informuje mnie Rebeka. Jakby nie miała nic innego do roboty, tylko wtrącać się w cudze życie...- Megan z westchnieniem zamknęła czarną klapę telefonu, odgarniając plączące jej się na czole włosy.

- W porządku Meg, sam to dziś skończę. Ale żeby było jasne- pierwszy i ostatni raz.

- Nawet nie wiesz, jaka jestem ci wdzięczna! Odwdzięczę się przy najbliższej okazji - odparła Megan, próbując się choć trochę rozweselić i podnieść na duchu, lecz tak naprawdę miała wielką ochotę się rozpłakać.

* * *

 Razem z Libby zmierzałyśmy właśnie w kierunku budki z orzeźwiającą mrożoną herbatą. Był dopiero początek maja, a do upragnionych wakacji szmat czasu, jednakże żar lejący się z błękitnego nieba sprawiał, że chęć napicia się czegoś zimnego była ogromna. Gdy udało nam się wygrzebać z kieszeni krótkich spodenek wystarczająco dużo drobnych, z niechęcią stanęłyśmy w ogromnej kolejce, opierając się o drzwiczki budki. Rażące słońce,które górowało na niemalże bezchmurnym niebie z łatwością przedostawało się przez przyciemniane szkła moich okularów.

- Sky, jaki chcesz sok?- poczułam szturchnięcie Libby, sygnalizujące, że teraz jesteśmy pierwsze w kolejce.

- Raz wiśnia i limonka proszę - odpowiedziałam sprzedawcy, składając zamówienie za przyjaciółkę.

- Bardzo proszę dziewczyny- odparł ciemnowłosy mężczyzna stojący za bambusową ladą obklejoną plakatami o tegorocznych imprezach plażowych.

 Zabierając plastikowe kubki z mrożoną herbatą, ruszyłyśmy w kierunku plaży. Mimo ogromnego upału typowego dla godziny 12:00, plażowicze wciąż wygrzewali się na kolorowych leżakach, surferzy brnęli po wzburzonych falach, a grupka nastolatków grała w siatkówkę. Zajęłam miejsce tuż obok Libby na parzącym moje bose stopy piasku, wpatrując się jak piłka z lekkością przelatuje przez siatkę z jednej, na drugą stronę. Tak bardzo skupiłam się na przedmiocie przemieszczającym się z prędkością światła przed moimi oślepionymi słońcem oczami, że nie usłyszałam: 

- Skyler, uważaj!

 Nim zdążyłam schylić głowę, szkła moich nowiutkich okularów zsunęły mi się z nosa i upadły na piasek, strącone przez silne uderzenie piłki. Zachwiałam się lekko, przykładając gorącą dłoń do mojego pulsującego z bólu czoła. Zakręciło mi się w głowie. Spojrzałam przed siebie w poszukiwaniu oparcia się o coś, ale jedyne co widziałam, to dwie rozmazane twarze przypatrujące mi się bacznie. Poczułam, że powieki same mi się zamykają. Zobaczyłam ciemność.

* * *

 - Nic ci nie jest?- usłyszałam ciepły,spokojny męski głos.

 Powoli otworzyłam oczy, chcąc przyzwyczaić je do blasku promieni słonecznych. 

-T...t...tak , w p... porządku - wymamrotałam.

Przede mną stał wysoki brunet o gęstych, lśniących włosach. Jego intensywnie brązowe oczy patrzyły się na mnie z radością. Chłopak wyciągnął w moim kierunku opaloną dłoń.

- Jestem James, to ja niechcący rzuciłem w ciebie piłką, przepraszam- odparł nieśmiało, pomagając mi wstać z wciąż jeszcze gorącego piasku.

- Skyler. Nic się nie stało- odpowiedziałam, strzepując z białego T- shirtu ziarenka piachu.

- Twoja koleżanka poszła po opatrunek, więc na chwilę obecną jesteś skazana na moją obecność- zażartował chłopak, mrużąc oczy przed słońcem.

- Wcale mi ona nie przeszkadza - dodałam, lekko zmieszana.

- W takim razie świetnie. A jeśli chodzi o twoje Ray-Bany- dodał, wskazując na popękane szkła- odkupię ci ten sam model.

- N...nie trzeba- odparłam, nie wiedząc, co powinnam powiedzieć.

- Trzeba,i to koniecznie. W takim razie oddam ci pieniądze - mówiąc to, wręczył mi plik zielonych banknotów, po czym promiennie się uśmiechając rzucił na odchodne- Do zobaczenia Skyler, miło było mi cię poznać. 

- Mnie również James- odpowiedziałam niemal szeptem, gdyż chłopak już dawno zdążył zniknąć za aleją kołyszących się na wietrze palm.

 Po chwili zauważyłam, jak zza ogromnej piaskowej wydmy wyłania się sylwetka biegnącej w moim kierunku Libby.

- Sky, nic ci nie jest? - spytała dysząca ze zmęczenia przyjaciółka, trzymając w ręku zwinięty w rulon bandaż.

- Nie,dzięki Libby, ale chyba nie będzie mi potrzebny- odparłam, wskazując na bandaż.

- Na pewno wszystko gra? - ponowiła pytanie, uśmiechając się do mnie znacząco.

- Na pewno, idź już do domu, dogonię cię - odpowiedziałam,patrząc jak przyjaciółka skinęła głową i ruszyła w kierunku mojej ulicy.

 Odwróciłam się w stronę plaży i uśmiechając się do siebie, po raz ostatni zerknęłam w kierunku alei, za którą zniknął James.

  ~Ciąg dalszy nastąpi...                                              

Od autorki: Wybaczcie mi proszę za podkreślenia w tekście, postaram się je zlikwidować. Mam nadzieję,że ten rozdział się Wam spodobał,pomimo iż był nieco krótki. Miło byłoby mi,gdybyście zostawili tu komentarz wyrażający waszą opinię :) 

Następna część opowiadania powinna się pojawić za ok. tydzień.